Een reis zonder einde: deel 2 - De reis wordt voortgezet

Translation Note: This content has not been translated to Français but you may find the original Anglais version easier to read.

 

Opmerking: deze artikelenreeks is geschreven als ‘in-caracter’ (IC) en is vooral gebaseerd op bekende feiten of onderzoek. Hoewel Max in sommige delen de vrijheid heeft genomen zich ‘artistiek uit te leven’, zoals bij het aanpassen of verweven van de spelelementen in de ware feiten, is het artikel op juistheid gecontroleerd door andere Messengers. In de meeste gevallen is het, voor zover we weten, feitelijk juist.

Opmerking: deze artikelenreeks is geschreven als ‘in-caracter’ (IC) en is vooral gebaseerd op bekende feiten of onderzoek. Hoewel Max in sommige delen de vrijheid heeft genomen zich ‘artistiek uit te leven’, zoals bij het aanpassen of verweven van de spelelementen in de ware feiten, is het artikel op juistheid gecontroleerd door andere Messengers. In de meeste gevallen is het, voor zover we weten, feitelijk juist.

 

 In   deel 1   zagen we hoe John Loftin een ingang ontdekte die toegang bood tot een grote grot die we kennen als D’ni en hoe Elias Zandi en Loftin hun eerste expedities maakten, door de lava tunnels naar beneden. Later werden ze tijdens een expeditie van ruim drie weken, vergezeld door Dr. Richard A. Watson, als derde lid van hun onderzoekingsgroepje. Tijdens die tocht in de zomer van 1991, naar beneden tot in de grot, liet John Loftin het leven tijdens een tragisch ongeluk dat de andere twee hevig schokte. Ondanks de enorme  tegenslag van dit verlies, waren Zandi en Watson nog steeds vastberaden om door te gaan en verder te onderzoeken wat hun overleden metgezel had ontdekt. 

Ze moesten ook een begin maken met het werken aan de schrijfsels die ze hadden meegebracht naar de oppervlakte. Om precies te zijn, ze moesten een poging wagen om iets te vertalen wat geschreven was in een dode taal, gegeven hun kennis in die tijd.  In de rest van 1991 waren ze uiteindelijk in staat om sommige verslagen te vertalen die waren geschreven door een jonge vrouw, die bekend stond als Katran of Catherine (ze stond onder beide namen bekend, klaarblijkelijk door een verkeerde uitspraak van haar echtgenoot). Elias had ook via correspondentie met Rand en Robyn Miller, hen ingelicht over de vorderingen van hun groep. Hij bleef hen ook op de hoogte houden over hun bevindingen. 

 

Ze moesten ook een begin maken met het werken aan de schrijfsels die ze hadden meegebracht naar de oppervlakte. Om precies te zijn, ze moesten een poging wagen om iets te vertalen wat geschreven was in een dode taal, gegeven hun kennis in die tijd.  In de rest van 1991 waren ze uiteindelijk in staat om sommige verslagen te vertalen die waren geschreven door een jonge vrouw, die bekend stond als Katran of Catherine (ze stond onder beide namen bekend, klaarblijkelijk door een verkeerde uitspraak van haar echtgenoot). Elias had ook via correspondentie met Rand en Robyn Miller, hen ingelicht over de vorderingen van hun groep. Hij bleef hen ook op de hoogte houden over hun bevindingen. 

 

 

Dr. Watson was een afgestudeerd historicus aan de Universiteit van Utah, die les had gegeven in geschiedenis. Hij had begin 1992 een aantal vroegere collega’s geronseld voor een zeer gedegen en lange expeditie naar D’ni. Terwijl hij dit deed, werd het ook duidelijk dat Elias Zandi door dit alles ietwat geobsedeerd was geraakt. Hij hoopte een poging te kunnen wagen om de oude stad in zijn oorspronkelijke glorie te herstellen. Verrassender was zelfs dat hij verklaarde een rechtstreekse band met die plek te hebben. “We voelen de roep, die ons naar huis roept, omdat velen van ons D’ni bloed in zich hebben.” Zodoende begon hij zijn reserves aan te wenden om zijn doel, zijde een algehele restauratie, te bereiken.

 

Omstreeks die tijd was Cyan Inc. bezig om een avonturenspel voor solo spelers te vervaardigen, gebaseerd op dat wat was ontdekt. Dr. Watson werd als een raadgever binnengehaald en werd deels de spelontwikkelaar. Vanaf dit punt liepen deze twee projecten naast elkaar voort. Cyan had het verhaal gebaseerd op notities en schrijfsels die ze in de verslagen van Catherine hadden aangetroffen en ze hadden deze omarmd om zo haar verhaal en dat van haar echtgenoot Atrus en haar twee zonen Sirrus en Achenar te vertellen.

Gedurende 1993 bracht Dr. Watson de beide Miller broers voor het eerst naar beneden, in de grot. Net als ieder ander die voor het eerst D’ni aanschouwde, werden ze simpelweg overdonderd door wat ze daar zagen. Het dompelde hen, en het werk van hun bedrijf, verder onder in de geschiedenis en cultuur van de D’ni. Hun eerste spel, Myst, werd een groot succes en hierdoor werd hun bedrijf niet alleen de mogelijkheid geboden om meer van Catherine’s persoonlijke verhaal met uitbreidingen te onderzoeken, maar D’ni zélf evenzeer.

In dat zelfde jaar begon Elias’ gezondheid achteruit te gaan. Hij onderging een open-hart operatie en de dokters deelden hem mede dat hij zijn bezigheden moest afbouwen om zijn stress te verminderen. Echter, de roep van D’ni leek te sterk voor hem te zijn en hij sloeg hun raadgevingen in de wind.

In 1994 vonden twee massale tochten naar de grot daar beneden plaats, met voorraden. De tweede werd, treffend genoeg, de ‘IJshorentjes tocht’ genoemd, dit vanwege de hoeveelheid oranje veiligheidspylonen die naar beneden werden gebracht (precies dezelfde die we ook nu nog op veel plekken in de grot aantreffen). Wellicht vanwege wat John Loftin was overkomen, was veiligheid nu prioriteit nummer één tijdens de restauratie.

Het gerucht over het bestaan van de grot, had zich klaarblijkelijk verspreid en gedurende 1995 vonden kleine groepjes mensen hun weg naar de vulkaan in New Mexico en uiteindelijk naar beneden tot in D’ni. Velen van hen werden later aangenomen als vrijwilligers van het restauratieproject. Elias moet tevreden zijn geweest, maar hij wilde nog niet dat heel de wereld lucht kreeg van D’ni. Desondanks bleven diegenen die voelden geroepen te worden naar de grot, binnenstromen vanuit de woestijn.
 

De Zwitserse psychoanalyticus Carl Gustav Jung, heeft tussen zijn vele theorieën, ook het begrip ‘archetypes’ zitten. In het kort, ieder van ons bezit iets van een collectief en gedeeld geheugen. Hierdoor herkennen we dingen als symbolen, oude en verouderde afbeeldingen, enz, dat we halen uit ons collectieve onderbewuste. Misschien dat de afbeeldingen en symbolen uit de D’ni cultuur op die manier onze collectieve geheugens prikkelen en dat degenen onder ons die ze ‘herkennen’, naar de plek worden getrokken.

 

In november 1995, tijdens een andere tocht naar beneden met de Miller broers, werd het duidelijk dat Elias en zijn zoon Jeff Zandi hele andere inzichten hadden over hoe de restauratie voort te zetten. Elias herbevestigde zijn wens om de stad in zijn vroegere glorie te herstellen, terwijl Jeff de stad liever met rust wilde laten als een spiritueel gedenkteken van de D’ni cultuur. Uiteindelijk konden ze het alleen maar eens worden over het feit dat ze van mening verschilden, en vanaf die tijd dreef dat hen uit elkaar.

 

In 1996 richtte het team een organisatie zonder winstbejag op, de D’ni Restoration Foundation, met Dr. Watson als voorzitter. Dat zelfde jaar overleed Elias aan een zware hartaanval. Hij liet zijn hele vermogen na aan de foundation, met als opzet zo de restauratie te financieren. Hoewel hij geen cent aan zijn zoon (en enige erfgenaam) had nagelaten, had Jeff wel het land boven de grot geërfd, en zo de enige bekende rechtstreekse toegang van de oppervlakte naar D’ni.

Uiteindelijk nam Dr. Watson de beslissing om de foundation te herstructureren. Samen met een groep gelijkgestemden experts die alle verschillende kanten van het restaureren van de grot konden overzien, werd zo in 1997 de D’ni Restoration Council of DRC geboren.  Hun hoofdkantoren waren gevestigd in Carlsbad, New Mexico.

 

De nieuw gevormde DRC had nu een enorme taak op haar schouders genomen; de voortgang van het onderzoek en het in kaart brengen van de grot en het inschatten van de mate waarin het op de diverse locaties veilig was. Ook begonnen ze de diverse Tijdperken die waren gevonden, vast te leggen, te onderzoeken en waar mogelijk, te herstellen. Het zou hun besluit zijn wat wel en niet de limieten overschreed, iets wat vele jaren lang voortdurend terugkwam om hen lastig te vallen.

 

Een uittreksel van de DRC website: ‘De DRC is zich volledig bewust van het belang en de verantwoordelijkheid dat samenhangt met de immense taak om een beschaving die bijna 10.000 jaar oud is, te restaureren en te herbouwen. Met grote behoedzaamheid, een groot ontzag en grote krachtsinspanningen, slagen wij erin onze doelen te bereiken, waarbij de veiligheid van onze werknemers en bezoekers altijd de hoogste prioriteit heeft. Er is veel dat we moeten leren. Tijdens onze restauratiepogingen luisteren we naar de echo’s uit het verleden, als ook naar de geluiden van het heden. Daarbij herkennen we dat zonder hulp de grot en de Tijdperken van D’ni niet veel meer zullen tonen dan stof en puin dat hen al zo lang bedekt.’

 

Sinds 1993 is het in de grot relatief druk geweest en de DRC heeft zich daar permanent gevestigd, werkend vanuit een D’ni buurt die Kirel wordt genoemd en ook vanuit Ae’gura nabij de Takotah Steeg. Maar het zou nog steeds vele jaren duren alvorens de gemiddelde onderzoeker toegang tot D’ni zou verkrijgen en tot zijn culturele erfgoed.

En wat gebeurde er met Cyan [Worlds] Inc. en hun Myst voorrecht? Dat eerste spel lepelde een verhaal op van een ‘nu-nog-onbekende’ vreemde (een persoon die later een langdurige vriend van Atrus’ familie zou worden) die naar Myst-eiland was gekomen tijdens een nogal moeilijke tijd, om Atrus en Catherine te helpen. Hij of zij (hun geslacht lijkt verloren te zijn geraakt in de loop van de tijd) moesten heel hun gezonde verstand gebruiken en overal naar aanwijzingen speuren, terwijl ze ook verschillende ingewikkelde puzzels moesten oplossen. Daarmee konden ze de ‘beschermde plaatsen’ openen en andere Tijdperken onderzoeken, om uit te vinden wat er was gebeurd. Sommige van de fijnere details werden door Cyan aangepast om aan te sluiten bij de bediening van het spel, waarbij het bedrijf eventuele tegenstrijdigheden verklaarde als zijnde ‘artistieke vrijheden’.

 

Na het succes van het eerste spel, begon Cyan dieper te graven in de mythologie van D’ni. In een nauwgezette samenspraak met de DRC, begonnen ze hun D’ni universum uit te breiden. Met gebruik van documenten en voorwerpen die in D’ni waren gevonden en het verder uitpluizen van de schrijfsels van Catherine, ontwierpen ze het spel Riven. Afgaande op deze schrijfsels, had Atrus zijn nieuwe vriend verzocht om af te reizen naar het Tijdperk van die titel (wat ook het Tijdperk was waar Catherine’s verwanten woonden). De vreemdeling werd geconfronteerd met Gehn en zette hem gevangen. Gehn had jarenlang geregeerd over de Rivenezen en was daar gevangen gezet door zijn zoon.  Atrus had ook verzocht dat hij/zij Catherine zou bevrijden, die door haar zonen was bedrogen om naar Riven te schakelen. Daar was ze door trawanten van Gehn overmeesterd.

 

Terwijl het spel in ontwikkeling was, had Ryan Miller andere bronnen gebruikt om een verhaal te schrijven die dit concept verder opengooide. Dat verhaal zou verder groeien and samen met David Wingrove en de beide andere Miller broers, zich ontwikkelen tot ‘Het Book van Atrus’. Het verhaalt over een jonge Atrus, die zijn leventje begon in de spleet aan de oppervlakte met zijn grootmoeder Anna (ook bekend als Ti’ana); precies die plaats die John Loftin had aangetroffen tijdens zijn onderzoekingen in New Mexico. *

 

Wingrove en Rand Miller zouden later samenwerken om twee andere romans te schrijven: ‘Het Boek van Ti’ana’ en ‘Het Boek van D’ni’. De eerste was een soort van voorgeschiedenis van de Ondergang van D’ni, waarin beschreven wordt hoe Anna, een geologe, zich een weg naar beneden zocht tot in de grot, alwaar ze in contact kwam met de D’ni mensen, wat vreselijke gevolgen zou hebben. Het andere boek speelde zich af na de gebeurtenissen die plaatsvonden in Riven. Het beschreef Atrus eigen pogingen om de D’ni te hergroeperen en opnieuw tot leven te wekken, na hun bijna uitsterven, als ook zijn ontdekking van de ware afkomst van de D’ni.

 

In het laatste deel nemen we een kijkje naar wat de DRC heeft klaargespeeld in de grot tot vandaag de dag. We zullen ook zien op welke manier de D’ni grot uiteindelijk toegankelijk is gemaakt voor onderzoekers en we kijken wat de toekomst alle onderzoekers heeft te brengen.

* Er zijn bekende tegenstrijdigheden tussen de romans en de bekende feiten, zoals de locaties waar een en ander zich afspeelt. Mijn gok is dat de locatie van de spleet en de D’ni grot expres in het Midden Oosten waren geplaatst, om mensen te misleiden die op zoek gingen naar beide plaatsen, tenminste tot op het moment dat de DRC het veilig genoeg vond om de grot te bezoeken.